Wij moeten kiezen tussen twee identiteiten: of het uiterlijke masker dat schijnbaar echt is en vanuit een vage autonomie leeft voor de korte tijd van het aardse bestaan, of de verborgen, innerlijke persoon die ons onbelangrijk lijkt, maar die zichzelf voor eeuwig kan schenken aan de waarheid waarin hij leeft. Het is dit innerlijke zelf dat wordt opgenomen in het mysterie van Christus, door zijn liefde, zijn Heilige Geest, zodat wij in het verborgene leven “in Christus”.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. Damon 2015 p.200

Nieuwe vertaling: Zaden van contemplatie

De leegte van de mens zal hem niet meer omringen en van buitenaf overvallen. Integendeel, zijn eigen leegheid, die God uit liefde voor hem op Zich heeft genomen toen Hij 'Zich ontledigde', wordt een eindeloze volheid waarin geen plaats meer is voor duisternis en leegte. (…) Het Taborlicht is het licht van de verrijzenis.

Thomas MERTON, Disputed Questions, blz. 81-82 (vertaling Dirk Doms)

Nieuwe vertaling: Zaden van contemplatie

Vanaf het moment dat Christus de woestijn in trok, werden de eenzaamheid, de bekoring en de honger van iedere mens de eenzaamheid, de bekoring en de honger van Christus. Maar in ruil hiervoor kan de gave van de waarheid, waarmee Christus de bekoringen (de illusie van zekerheid, faam en macht) verdreef, onze eigen waarheid worden, als we haar maar willen aanvaarden.

Thomas MERTON, Raids on the Unspeakable, 1964, blz. 16 (vertaling Dirk Doms)

Nieuwe vertaling: Zaden van contemplatie

De zaden die door Gods wil ieder ogenblik in mijn vrijheid worden geplant zijn de zaden van mijn eigen identiteit, mijn eigen werkelijkheid, mijn eigen geluk en mijn eigen heiligheid.

De zaden weigeren is alles weigeren; het is de weigering van mijn eigen bestaan en wezen, van mijn identiteit en mijn ware zelf. Gods wil niet aanvaarden, niet beminnen en niet doen is de volheid van mijn bestaan weigeren.

Als ik nooit word die ik bedoeld ben te zijn, maar altijd blijf wat ik niet ben zal ik de eeuwigheid doorbrengen met mezelf tegen te spreken door tegelijk iets en niets te zijn, een leven dat wil leven, maar toch dood is, een dood die dood wil zijn en toch nooit zijn eigen dood helemaal kan bereiken omdat hij nog moet blijven bestaan.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. Damon 2015 p. 34 (New Seeds of Contemplation p.33)