Dit is de genade van hemelvaartsdag: opgenomen worden in de hemel, de apex mentis, het directe raakpunt met God. Het is rusten op deze stille hoogte, in de duisternis die God omringt. Daar, door alle beproevingen heen, leven met de Tranquillus Deus tranquillans omnia*. God blijft bij mij, vandaag en alle dagen.

* De rustige God, die alles tot rust brengt (Sint Bernardus)

Thomas Merton, Sign of Jonas p.55. vertaling: Dirk Doms

Zoals een loep de stralen van de zon concentreert in een klein brandpunt dat een verdroogd blad of een stukje papier vlam kan doen vatten, zo bundelt het Christusmysterie in het evangelie de stralen van Gods licht en vuur op een punt dat de geest van de mens in vuur en vlam zet. En dat is waarom Christus geboren werd, in de wereld leefde, stierf, uit de dood terugkeerde en tot zijn Vader in de hemel opsteeg: ut dum visibiliter Deum cognoscimus, per hunc in invisibilium amorem rapiamur (opdat wij door God, die zich in het zichtbare laat kennen, tot liefde voor het onzichtbare gevoerd mogen worden)

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. blz. 108

Zolang wij op aarde zijn zal de liefde die ons verenigt, ons doen lijden, juist door ons contact met elkaar, omdat deze liefde een Lichaam van gebroken beenderen opnieuw samenvoegt. In deze wereld kunnen zelfs heiligen niet met elkaar samen leven zonder een zekere pijn en smart door de verschillen die hen scheiden. Er zijn twee dingen die mensen kunnen doen tegen de pijn van hun onderlinge verdeeldheid. Zij kunnen liefhebben of zij kunnen haten.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. blz. 58

Als de hele wereld in morele verwarring verkeert, als niemand meer weet wat hij nog langer moet denken, en als in feite iedereen zijn verantwoordelijkheid voor het denken ontvlucht, als de mens rationele denkbeelden over morele zaken belachelijk maakt door zichzelf uit de realiteit te verbannen naar het rijk van de fictie, als hij al zijn inspanningen besteedt aan het bedenken van nog meer ficties om zijn ethisch falen goed te praten, dan wordt het duidelijk dat de wereld niet gered kan worden van een wereldwijde oorlog en wereldwijde vernietiging door de inspanningen en de goede voornemens van vredestichters alléén. Eigenlijk wordt iedereen zich steeds meer bewust van de dieper wordende kloof tussen goede bedoelingen en slechte resultaten, tussen vredesinspanningen en groeiende oorlogsdreiging.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. blz. 85