In plaats van te beminnen wat je voor vrede aanziet, moet je dus de anderen en vooral God beminnen. En in plaats van mensen te haten die je voor oorlogszuchtig houdt, moet je de begeerte en de wanorde in je eigen ziel haten, zij zijn het immers die oorlog veroorzaken. Als je de vrede bemint, moet je het onrecht, de tirannie, de hebzucht haten, maar haat ze in jezelf, niet in de anderen.
Thomas Merton, Zaden van contemplatie, Damon, 2015, p. 90
Wie leeft in verdeeldheid is geen persoon, maar slechts een “individu”.
Ik heb wat jij niet hebt. Ik ben wat jij niet bent. Ik heb genomen wat jou niet is gelukt en gepakt wat jij nooit kon krijgen. Daarom lijd jij en ben ik gelukkig, word jij veracht en ik geprezen, ga jij dood en leef ik. Jij stelt niets voor en ik wel en ik stel des te meer voor, omdat jij niets voorstelt. En dus bewonder ik mijn leven lang de afstand tussen jou en mij. Zo helpt me dit zelfs om diegenen te vergeten die hebben wat ik niet heb en die genomen hebben waarvoor ik te laat was, die hebben gepakt wat buiten mijn bereik lag, die geprezen worden, zoals ik niet zal worden geprezen en die leven van mijn dood…
Thomas Merton, Zaden van contemplatie, Damon, 2015, p. 43
Wanneer je de uitdrukking ‘naar God verlangen’ gebruikt, doe je impliciet niets anders dan God reduceren tot de status van ‘object’, of ‘ding’, alsof Hij ‘iets’ was dat begrepen en bezeten kan worden op dezelfde manier waarop we rijkdom, kennis of iets anders dat geschapene is kunnen bezitten. En hoewel het waar is dat we voorbestemd zijn om te hopen op de vervulling van onze diepste noden in het zien van God, toch is het tegelijk heel gevaarlijk God louter te zien als de verzadiging van al onze noden en verlangen. Door zo te handelen neigen we er onvermijdelijk naar om zijn heilige en oneindige waarheid te vervormen en zelfs te ontheiligen.
Thomas Merton, Zaden van contemplatie, Damon, 2015, p. 129