Naastenliefde is liefde tot God, maar betrokken op de behoefte die anderen aan Hem hebben. Daarom kan alleen naastenliefde ons de kracht en fijngevoeligheid geven om anderen zo lief te hebben, dat de eenzaamheid die zij nodig hebben voor hun innerlijke groei, niet wordt aangetast.

De ware liefde dringt door tot de geheimen en de eenzaamheid van de geliefde mens door hem de ruimte te geven om zijn geheimen voor zichzelf te houden en in zijn eigen eenzaamheid te kunnen blijven.

            Thomas Merton, No Man is an Island p.215

De serene honger van de geest dringt door de oppervlakte van de woorden heen en overstijgt de menselijke verwoording van mysteries en zoekt in de vernedering van de stilte, in het intellectuele alleen-zijn en de innerlijke armoede, de gave van een bovennatuurlijke zorg die woorden niet echt kunnen uitdrukken.

Schenk mij de sterkte die u in de stilte en de vrede bedient. Geef mij nederigheid, want alleen daarin is rust te vinden. Verlos me van de hoogmoed, de zwaarste van alle lasten en neem bezit van mijn hele hart en ziel met de eenvoud van de liefde. Neem bezit van mijn hele leven met die ene gedachte en dat ene liefdesverlangen: dat ik lief mag hebben, niet omwille van verdienste of volmaaktheid en ook niet vanwege de deugd of om heilig te worden, maar voor u alleen.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. Damon 2015 p. 41-42

Het is niet onze roeping om er gewoon maar te zijn, maar om met God mee te werken bij de schepping van ons eigen leven, onze eigen identiteit, onze eigen bestemming. We zijn vrije wezens en kinderen van God. Dat betekent dat we niet passief mogen

blijven maar, door te kiezen voor de waarheid, actief moeten deelnemen aan zijn scheppende vrijheid in ons eigen leven en in het leven van anderen. Nog beter gezegd: we worden zelfs geroepen om met God samen te werken aan de schepping van de waarheid van onze identiteit.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie p.34