Wie zijn geest niet laat ontmoedigen en van zijn stuk laat brengen door droogte en hulpeloosheid, maar God toestaat hem rustig door de wildernis te leiden en geen andere steun of begeleiding verlangt dan het pure geloof en vertrouwen in God alleen, zal naar het Beloofde Land worden gebracht. Hij zal de vrede en vreugde van de vereniging met God smaken. Hij zal, zonder “te zien”, zich op een gewone, troostende, duistere en mysterieuze manier bewust zijn van God, die aanwezig is en handelt in alle gebeurtenissen van zijn leven.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. Damon 2015 p.165

Met andere mensen samenleven en onszelf leren verliezen in het begrijpen van hun zwakte en tekorten, kan ons helpen om echt contemplatief te worden. Want er is geen beter middel om de starheid, de grofheid en het gebrek aan fijngevoeligheid van ons aangeboren egoïsme kwijt te raken, het enige onoverkomelijk obstakel voor het ingestorte licht en de werking van de Geest van God.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. Damon 2015 p.134

Tot het moment dat je jezelf overgeeft aan God door in te stemmen met een totaal geloof, zul je onvermijdelijk een vreemdeling blijven voor jezelf, verbannen uit jezelf, omdat je buitengesloten bent van de meest betekenisvolle diepten van je eigen wezen, diepten die verborgen en onbekend blijven omdat zij te eenvoudig en te diep zijn om door het verstand te worden bereikt.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. Damon 2015 p.99

De serene honger van de geest dringt door de oppervlakte van de woorden heen en overstijgt de menselijke verwoording van mysteries en zoekt in de vernedering van de stilte, in het intellectuele alleen-zijn en de innerlijke armoede, de gave van een bovennatuurlijke zorg die woorden niet echt kunnen uitdrukken.

Thomas Merton, Zaden van contemplatie. Damon 2015 p. 106