Wanneer we de ander buitensluiten en weigeren hem te beschouwen als een persoon, als een ander zelf, dan nemen we onze toevlucht tot de ‘onpersoonlijke wet’ en de abstracte ‘natuur’. Dat wil zeggen dat we de werke-lijkheid van de ander blokkeren, we snijden het onderlinge contact tussen onze natuur en de natuur van de ander af, en we hebben alleen maar oog voor onze eigen natuur, met zijn rechten, zijn aanspraken en zijn eisen. En we rechtvaardigen het kwaad dat we onze broeder aandoen door hem niet als onze broeder te zien, maar alleen maar als een tegenstander, een beschuldigde.

 Thomas Merton, brief aan Dorothy Day in The Hidden Ground of Love p.140

Wij die het licht van Christus hebben aanschouwd, zijn, door de grote genade die ons te beurt viel, verplicht de aanwezigheid van onze Redder overal op aarde bekend te maken. Dit moet niet alleen gebeuren door blijde verkondiging van Zijn komst, maar vooral door Hem te openbaren met ons eigen leven. Christus werd geboren om door ons aan de hele wereld te verschijnen… Elke dag van ons sterfelijk leven moet Zijn verkondiging, Zijn goddelijke openbaring zijn in de wereld die Hij heeft geschapen en verlost.

Thomas Merton, Seasons of Celebration p.112

“Mensen worden niet gekend door louter intellect, niet door louter principes, maar slechts door liefde. Pas wanneer we de ander liefhebben krijgen we van God de sleutel om te begrijpen wie de ander is en wie we zelf zijn.”

            Thomas Merton, brief aan Dorothy Day in The Hidden Ground of Love p.140

Zoals Paus Johannes XXIII in zijn eerste encycliek, Ad Petri Cathedram, schreef zijn christenen verplicht om “met alles wat in hun vermogen ligt” vrede na te streven. Met deze vrede mag niet worden geschipperd en er kunnen geen compromissen over gesloten worden. Daarom mag je niet lijdzaam berusten in onrecht, want dat zorgt niet voor vrede. De christelijke strijd voor vrede hangt echter vooral af van een vrij antwoord op “Gods oproep om je in dienst te stellen van zijn genadige plannen” (kerstboodschap 1958). Christus is niet gekomen om vrede in de wereld te brengen als een soort spiritueel kalmeringsmiddel. Hij bracht zijn leerlingen een roeping en taak, om in de wereld van geweld zijn vrede te vestigen, niet alleen in hun eigen hart, maar in de maatschappij zelf. Dit moet niet gedaan worden door mooie wensen en fraaie woorden, maar door een volledige innerlijke omwenteling, waarin we de menselijke terughoudendheid laten varen die zich onderwerpt aan machtswellust en de hogere wijsheid volgen van liefde en van het kruis.

Thomas Merton, The Nonviolent Alternative p.112