De ultieme volmaaktheid van het contemplatieve leven is geen hemel van afzonderlijke individuen, waarbij iedereen zijn eigen aanvoelen van God schouwt. Het is een zee van liefde die stroomt door het ene lichaam van alle uitverkorenen… en hun contemplatie zou onvolledig zijn als zij niet werd gedeeld, of wanneer ze werd gedeeld met minder zielen of met geesten die tot minder schouwen en minder vreugde in staat zijn.

Zaden van contemplatie blz.53

Zo nu en dan realiseer ik me met verbazing dat ik tegelijkertijd leeg en vol ben en dat ik tevreden ben met die leegte. Ik heb verder niets nodig. De Heer leidt mij.

Conjectures of a Guilty Bystander Blz.43

De weg naar de echte ‘wereld’ wordt niet enkel gevonden door het inschatten en observeren van wat buiten ons is, maar door het ontdekken van onze eigen innerlijke grond. Want daar, in mijn diepste zelf, is de wereld het eerst en het meest.

Contemplation in a World of Action blz.154

“Wat op dit moment van ons gevraagd wordt is niet zozeer om te spreken over Christus, maar om hem in ons te laten leven,
zodat anderen hem kunnen vinden door te ontdekken hoe hij leeft in ons.” (laatste woorden van Thomas Merton)

Leven met wijsheid / Living with Wisdom blz. 284