Gebed – Heer mijn God

Ik weet niet waar ik heen ga.
Ik ken de weg niet die voor me ligt.
Ik kan niet met zekerheid zeggen
waar hij zal eindigen.
Ook ken ik mezelf niet echt,
en als ik denk dat ik Uw wil volg,
dan betekent dit nog niet
dat ik dat ook werkelijk doe.
Maar ik geloof dat het verlangen om U te behagen
U in feite ook behaagt.
En ik hoop in dat verlangen te leven
bij alles wat ik doe.
Ik hoop nooit iets te doen zonder dat verlangen.
Als ik dit doe dan weet ik
dat U mij zult leiden langs het rechte pad,
hoewel ik er misschien niets van begrijp.
Daarom zal ik altijd op U vertrouwen,
ook al lijk ik verloren en in de schaduw van de dood.
Ik zal niet bang zijn
want U bent steeds bij mij,
en U zult mij nooit aan mijn lot overlaten
om mijn gevaren alleen te doorstaan.

Thomas MERTON
Overdenkingen in eenzaamheid p.81 (vertaling uit Thoughts in Solitude)

Kerstmis

De muren van het gebouw hebben hun eigen muffige geur en opeens valt de herinnering op me van mijn eerste dagen in de orde, die koude, zware winter waarin ik voor het eerst het habijt ontving en altijd verkouden was, de geur van bevroren stro in de slaapzaal onder de kapel, de diepe onverwachte extase van Kerstmis – die eerste Kerstmis, wanneer je niets meer op de wereld hebt dan God.

Thomas Merton; dagboeknotitie, 22 juli 1952